Mor zambaklar

At üstünde çok yol gidildi.
Kan ekecek topraklar şekilsiz
Ve yeni yetme ayrılıklar peydahlanırken
Karanlık seçildi
Yakada mor zambaklar
Kadınlardan geçenler silahları sevdi
Kaç gece yalnız
Kaç düş sahipsizliği öğrenirken
Düşenler bakıyordu göğe

Yaşı büyük olan;

Şimdi saçları sarı çocuklar ağlıyordur
Baba bana kızdı kardeşim
Ona kızar mısın?

Yavrum kötü söz yok.
Kötü şarkılar da
Kâğıt kalem elde
Düşmek yok zulmün ardına
Kapadı gözlerini

Küçük gözlü olan;

Annem de sıcak yapmıştır ekmeği…
Sesi nasıl derinden geldi
Ana yüreği işte
Düşünüyordur sıcak yerde
Oysa ölüm şuramda
Bir göz kapanması yakında


Yüzü yaralı olan;

Bu acıyı söylemişlerdi
Suyun kenarında ah canım
Nasıl da özledim gözlerini
Aklımı alan sözlerini
Kokunla gelip giden nefesi
Bu ses ayrılığa dair
Oysa ne çok öpecektim
Ne çok koklayacaktım gözlerini
Bilesin sevdiğim
Nefesim yetmedi


Uzunca olanı

Ekinlerin sarısını görmek yokmuş
Yağlı ekmekle tarlaya gitmek
Domatesi dalında sevmek
Çeşme başında esmer kızı görmek.
Ne acı şu son dakikalar
Artık göreceklerim de olmayacaklar


Yağmur yağıyordu
Ilık sesiyle soğuk bir el değdi alınlarına
Bu sözler nasıl da karanlık
Ve uzakta bir ışık